فصل ششم : صفات ثبوتيّه در نهج‌البلاغه صفات ثبوتيّهء خداوند آن صفاتى است كه براى ذات بارىتعالى ثابت است ، و اتّصاف خدا به آن وجوب دارد ، و سلب آن از ذات خداوند محال است زيرا مستلزم خلف و فرض عدم واجب است مثل قادر ، حىّ ، حكيم ، قديم ، صمد ، غنى ، علىّ ، كبير ، مالك ، ملك ، جبّار ، قاهر ، غفّار و صفات ديگر . البتّه برخى از صفات ثبوتيّه مثل متكلّم و حكيم ، بازگشتش به صفات ثبوتيّهء ديگر مانند علم و قدرت و حيات است ، و برخى ديگر برگشتش به صفات سلبيّه است مثل يكتا و واحد كه بازگشتش به عدم شريك است و واقعيّت آن نبودِ ضدّ آن و اتّصاف ذات به ملاحظهء عدم ضدّ آن و امتناع آن است ، و بعضى از صفات است كه واقعيّتش به نحوهء وجود موجود است مانند احد و يگانه كه وجود غيرمركّب يك است و واحد است ، و مركّب نبودن واقعيّت دارد كه همان احد بودن و بىجزء بودن است بلكه